Liseli zamanlarımdı. Bir gün Gülhane parkından geçiyordum. Elimdeki su şişesini uzaktan çöp kutusuna basket atarcasına fırlattım. Girmedi, hiç şaşırmadım. Bir kez daha yerden alıp basket atmayı denedim. Yine olmadı. Yeteneksizlik diz boyu. Üçüncü kez denemeye tenezzül etmedim. Şişeyi yerden aldım, normalce çöp kutusuna attım. Karşıdan gelen orta yaşlı bir teyze yanımdan geçerken “aferin evladım” gibisinden birşeyler söyleyip beni takdir etti. Yapmam gereken birşeyi yaptığım için, üstelik biraz da oyun oynuyordum. İnsan yapması gerektiği bir şeyi yaptığı için neden takdir kazanır ki? İşte yukarıdaki bi fotoğraf ve bunun gibiler yüzünden.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir